Ang Plastic ko.

Not in a bad way, pero yung nagpapanggap ka na okay lang pero hindi naman talaga. Alam kong lahat ng tao nagawa na nilang maging ganito eh. May kasabihan nga na ” the happiest person is the one who have the worst experiences. ” Nasa nature ko na yata ang umacting eh, at talagang paning paniwala sila. Yung feeling na akala nila masaya ka, na tanggap mo ung situation, pero deep inside, umiiyak ka na, pinipilit mo na lang tanggapin ung nangyayari at ikaw na yung magpaparaya. Akala ng iba siguro petiks lang buhay ko, na di ko naranasang magparaya at masaktan, kahit nga magulang ko eh, di alam yung mga ibang pinagdaanan ko. Tingin ko, pag nalaman nila yung storya ng buhay ko, lahat ng pinag daanan ko, To the highest level siguro ang shock nila. Malalaman nila na ang isang katulad ko, ay marunong ring magmahal, magparaya, at magsakripisyo para lang sa ikasasaya ng iba. Na marunong akong makuntento, magbago,at pahalagahan ang mga kaibigan ko. Siguro nga lahat yun is part of growing up. Marami pa akong dapat matutunan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s